In Memoriam Fons Pijnen.
 

Op 5 januari 2007 overleed op 85-jarige leeftijd Fons Pijnen.

Fons was in 1977, samen met Jan van Elzakker, medeoprichter van “Het Zuidkwartier” en de eerste voorzitter tot september 1984. Tijdens deze jaren en nadien schreef hij constant verder over de geschiedenis van de streek in zijn geesteskind “Tijding” en bleef hij lang deel uitmaken van de redactieraad.

Fons was een pure autodidact. Hij was thuis in zowel de historie, de genealogie als de archeologie van de Zuidwesthoek. Uren achtereen kon hij vertellen over de wederwaardigheden van de vroegere bewoners, alles doorspekt met een encyclopedische kennis van feiten en jaartallen. Zijn boekenkast verried zijn interesse en het hoge niveau van zijn kennis.

Hij ijverde onverdroten voor het behoud van de Brabantse Wal, de polders en het cultuurhistorisch erfgoed,  met een open oog voor een economische progressie in het belang van de opkomende generaties.

Fons bezat een gezond wantrouwen ten aanzien van de invloed vanuit het noorden. Vrijwel zeker zijn zijn ervaringen tijdens zijn jeugd en zijn arbeidsperiode in de polders in Noord-Holland tijdens de oorlog daar de oorzaak van. Opgegroeid in de crisisjaren was hij gehard en gelouterd tegen tegenvallers.

Gedurende enkele jaren maakte hij deel uit van het hoofdbestuur van “Brabant Eén” in Tilburg. Hem kennende zal hij deze eenheid daar te vuur en te zwaard verdedigd hebben. Hij heeft tijdens deze bijeenkomsten enkele keren op een indringende wijze het woord gevoerd.

Zijn onvermoeid streven naar een eigen onderkomen voor de vereniging resulteerde uiteindelijk in de restauratie van de arbeiderswoning aan de Binnenweg 33 te Hoogerheide. In september 1984, bij zijn aftreden als voorzitter, werd het in gebruik genomen als uitstekende locatie voor de door hem in het leven geroepen werkgroepen. Het is een gouden greep geweest.

Zijn geboortestreek zette hij door zijn geschriften onuitwisbaar op de kaart. Al 30 jaar lang worden ze door velen ter hand genomen. Zijn “Geschiedenis van de Parochie Hoogerheide” is van het niveau van een afstudeerscriptie. Voor velen vanuit het hele land was hij een vraagbaak bij uitstek. Verschillenden zullen bij het eerste contact wel geschrokken zijn van zijn directe aanpak. Fons had een eigen gebruiksaanwijzing. Hij stelde hoge eisen aan zichzelf en aan zijn medewerkers.

We gedenken hem in dankbaarheid voor zijn baanbrekend werk. Zijn naam zal altijd verbonden blijven met de vereniging en de vele bewaarde relicten van onze voorouders.

Dat hij na deze volhardende arbeid nu mag rusten in vrede.

Moge hij rusten in vrede.

In Memoriam Toine Mattheussens.

Vrijdag 1 december 2006 overleed Toine Mattheussens na een langdurig ziekteproces op 77-jarige leeftijd. Genezing was niet mogelijk en de laatste weken was hij gebonden aan zijn stoel en zijn bed.

Met het overlijden van Toine verliezen Ossendrecht èn de heemkundekring een zeer markante persoonlijkheid. Vanaf de oprichting in 1978 maakte hij deel uit van het bestuur, waarvan bijna 29 jaar als penningmeester. Tevens was hij zeer nauw betrokken bij het museum Den Aanwas. Hij was tenslotte zelf in het pand geboren en een tijd erin woonachtig geweest.

Toine was op beide fronten een gewetensvolle en fervente schatbewaarder.

In het museum hebben veel mensen aandachtig naar zijn verhalen over de geschiedenis van de streek geluisterd en in het gastenboek zijn veel lovende woorden te vinden over zijn benadering en zijn encyclopedische kennis. De laatste keren droeg hij zijn kennis zittend over aan de bezoekers. Daarmee was hij verre van gelukkig. Hij, de sterke reus, was moe.

We blijven wat verweesd achter met de vele herinneringen aan zijn ontboezemingen, aan zijn heilige toorn en aan zijn kennis van zaken. Het stempel dat hij heeft gedrukt op de vereniging zal nog tot in lengte van jaren merkbaar zijn. Het museum is mede zijn monument. Daarin leeft hij onuitwisbaar voort. Het cultureel erfgoed was bij hem in goede handen.

De streek is hem veel dank verschuldigd voor zijn inzet, zijn trouw, zijn onkreukbaarheid.

De heemkundekring “Het Zuidkwartier” en het museum “Den Aanwas” missen aan hem een wakkere waakhond: alert op ongewenste invloeden van buiten, op tijd aanslaand wanneer er aan het erfgoed werd geknaagd, onversaagd zijn tanden zettend in en strijdend voor het eigene van de Zuidwesthoek en niet te vergeten Ossendrecht. Als een perfecte waakhond kende hij geen verschil tussen mogelijke belagers, of ze nou hoge of lage functies bekleedden. Hij werkte zonder aanzien des persoons.

Blijven we hem in dankbaarheid gedenken voor wat hij heeft verricht.

Moge hij rusten in vrede.