Deze teksten dienen gelezen te worden als een column èn zijn een 'vertaling' van de borrel- en kassa praatjes in onze gemeente. Ze dienen NIET gezien te worden als een weergave van de mening van de heemkundekring zelf! ~~~~~~~~~~~~ “Ze doen mar, hé?” zegt Jan glimlachend, terwijl hij met de krant zwaait over onze schutting. Ik ben druk aan het werk in de tuin en heb er even geen zin in. Ik mompel tegen Jan dat hij een echte mopperpot is. Zonder iets te zeggen draait hij zich om en gaat z’n huisje binnen. Terwijl ik hem nakijk, heb ik al spijt. Is hij beledigd? Ik besluit mijn voorgenomen werk eerst af te maken en hem dan direct op te zoeken. Drie uurtjes later stap ik zijn huiskamer binnen. “Zo dus ge vindt mij een ouwe zeur?” zegt Jan als ik binnen ben. Ik wil hem uitleggen dat dit niet zo is. Dat ik druk bezig was en even geen zin had om z’n dagelijkse visie op de toestand in de wereld aan te horen. Maar ik krijg geen kans. “Nou wonen we al 10-tallen jaore neffe mekander” zegt Jan. “Bekâânt alle daoge buurten we. Nooit hedde mij ‘n mopperpot genoemd. Ik zèèn toch geen mopperèèr of ouwe zeur, zeker?”
Ik bezweer Jan, dat hij dat ècht niet is. Integendeel. Ik zeg dat hij behoort tot de selecte groep van mensen die niet alleen kan nadenken, maar dat ook doet. Dag in, dag uit. Onmiddellijk keert de levenslust terug op zijn gezicht. “Ik snap ’t !” zegt hij. “Ge waar druk bezig en wilde nie gestoord worre in oe waark. Mar ik oi toch een bietje schrik da-ge-me beu waor en me echt een mopperkont vond. Allez, we zullen d’r mar sebit een borrelke op drinken. Om te lucht te klaren!” Weigeren heeft geen zin. Ik vermoed dat Jan dan zeker denkt dat er toch wat aan de hand is. Als de glazen gevuld zijn, proosten we. “Toch kan ’t steeds praten over wat je zoal denkt verkeerd begrepen worden” zeg ik voorzichtig. “Want je praatjes omvatten meestal kritiek. Op de dingen die gebeuren. Dat kan mensen raken, als ze dat vernemen.” Jan kijkt me knikkend aan. “Ja, ja. Da-snap ik wel. Mar wij praote nou al zoveel jaor samen. Gij dienk toch nie da-‘k alleen mar wil zeuren, eigenbelang nastreef of mèèse wil kwetsen?” Ik haast me te verklaren, dat dit nooit zo is. Omdat bij alles wat Jan vertelt, levenservaring, humor en oprechte liefde voor zijn heem altijd voorop staat. “Ach ja” zegt Jan. ‘Ik zèèn vrijgezel. As ge altij alleen zèèt, dienkte veul na. Over d’n krant, d’n TV en d’n radio. Ik eb interesse vör ’t nieuws uit onze streek en tijd zat om na te dienke. Dan is een mèès content as-tum daorover is kan praote, hé? Mar ’t is toch waar, dattut meestal om belangen gaot in de media? Polletiekers, banken of bedrijven. Ze zèèn vöral bezig meej eigen belang. Bijna nooit ‘t belang van individuen! Ik probeer m’n gedachten tegenover hun belang te plaotse. Ik merk-da-ze meestal alleen dienke aon wa-ze zelf willen en geen tegenstrevers blieven. M’n oomzegger noemt da-marketing. Oe boodschap zó brengen, da-de mèèse geleidelijk aon doen, wa-da-ge beoogt as polletieker of bedrijf. Ik doe nie mee. Aon mij ebbe ze vör den economie genen goeje, hé? Want ik zèèn nie vör allerlei groei of vernieuwing. Ik wil rust aon m’n kop en leven in een stille, schone, groene omgeving. In den Zuidwest’oek zoas ’t altij was. Op ‘t platteland. Zonder stadse allures, drukte en veel stinkfabrieken. Ik wit zeker, da-diep in hun binnenste de meeste mèèse da-ook wille. Alleen ik zeg ’t hardop. Veul mèèse zwèège, omda ze bang zèèn of persoonlijke belangen ebbe. Ze zèèn ’t meej kritiek eens, zolang ‘t mar nie hun eigen portemonnee of achtertuin betreft. Verstade?”
Jan nipt bedachtzaam van zijn borrel. “Ik kan ’t ook nie elpen, hé. Ik dienk na. Vöral over zaoken waarbij belanghebbenden wa gedaon willen krèège, zonder dattur noodzaok of absolute vraog om is. Daorover praot ik dan. Of zeur ik, volgens enkelen. Mar witte buurman? Ik dienk altij mar zo. Een dag nie gezeurd, is een dag nie geleefd!” Corné Brugman
De eerstvolgende evenementen:
|