“Mag ik eens wa-vraogen?” zegt Jan. “Ik wil nie witte oeveel da-ge verdient, mar ik wil wel gèèrn witte oeveel méér ge nou verdient as pakweg 10 jaor geleeje”
Het duurt even voor ik mijn oude buurman goed begrijp. Hij wilt weten wat mijn netto inkomen was destijds en nu. Om precies te zijn, hoeveel keer dat is toegenomen. Dat duurt even. Want ik moet eerst mijn netto inkomen van toen delen door 2,20371. Ik vraag om papier en pen, waarna ik ga rekenen. Even later weet ik het antwoord. Mijn netto inkomen is nu ongeveer 1,2 x zo hoog als tien jaar geleden. Ik zie de pretoogjes van Jan en weet dat er een volgende vraag komt. Inderdaad, Jan schraapt zijn keel en stelt zijn tweede vraag.
“Witte oeveel een huurwoning 10 jaar geleeje kostte?”
Ik denk na en herinner me dat in de Raadhuisstraat destijds beschikbare huurwoningen raadpleegbaar waren. Gemiddeld kostten die toen 800 gulden tot 1.200 gulden per  maand.
“Witte wa-da-den woningstichting nou durft te vragen?” zegt Jan.
Ik weet wat mijn nichtje betaalt voor een sociale huurwoning in Woensdrecht. De goedkoopste woning die ze kon krijgen vanwege haar minimum inkomen kost 409 euro per maand. Dat is dik 880 gulden per maand! Ik schrik. Het arme kind. Ze moet ook gas betalen, elektriciteit en water. Ik realiseer me dat dit iets meer is dan 165 euro per maand. Wat betaalt ze nog meer? Ze heeft een oud auto’tje om naar haar werk te kunnen in Bergen op Zoom. Dat moet minstens 150 euro per maand kosten voor belasting, verzekering en benzine. Hopelijk heeft ze geen lening die ze ook moet betalen voor dat ding. Wat heeft ze nog meer? Een GSM, kabel TV. OZB belasting, noodzakelijke verzekeringen waaronder ziektekosten, inboedel en WA. Jan kijkt kritisch toe als ik een optelsom maak van haar minimale vaste lasten. Ik kom conservatief rekenend uit op het schrikbarende bedrag van bijna 930 euro of 2.045 gulden per maand, waarbij ik ongetwijfeld een aantal aspecten ben vergeten.Jan ziet mijn vertwijfeling en dan komt de aap uit de mouw. Wonen West Brabant houdt 18 oktober kijkdag voor huurwoningen aan het Dokter van der Karplein in de Hoef : Nog slechts enkele woningen beschikbaar.  “Een woningstichting is toch een sociale organisatie? Motte die geen uiskes bouwen veur aanvaardbare prijzen? Nou dan motte den Zuidwestkrant eens leze.” Jan legt de krant met de gewraakte pagina’s open op tafel. “Ge moet eigenlijk die tekst eens lezen” zegt Jan. “Daar ebbe ze vast een blik dames veur opengetrokken die communicatie en PR gestudeerd ebbe. Want dienen wollige opgeklopte taal getuigt ervan. Luister mar.”
Jan citeert woorden en alinea’s: Exclusief. Een ruime keuken die voorzien is van allerlei inbouwapparatuur. Alle woningen hebben 2 toiletten en een zeer compleet afgewerkte badkamer met hoogwaardig douchescherm. Opmerkelijk is ook de grootte van de kavels, 200 m2. Bij de hoekwoningen is dat zelfs 280 tot 350 m2. De ligging, in een bosrijke omgeving.
“Nou zo kunde alles ophemelen, hé? Mar, witte wa-de huurprijzen zèèn? 775 euro tot 980 euro per maand! Dat is omgerekend 1.707 tot 2.160 gulden per maand.”
Ik ben perplex. Hoe kan iemand dàt betalen van één inkomen? Met bijkomende vaste lasten?
“Nou snapte zeker wel waorom we in een financiële crisis leven? Zelfs sociale woningstichtingen ebbe alles tot ongekende hoogtes opgeklopt. Of dachte-da andere mense de leste 10 jaor wèl meer dan 1,2 netto zoveel zijn gaon verdienen? Neeje, buurman. Alles is onbetaalbaar gemaakt en dus kan d’r niks anders uit voortkomme dan een diepe recessie!”
Corné Brugman.
De eerstvolgende evenementen:
|
Even geduld ...
Publicaties 
| 
